15_8710091293_l600s.jpg

هر دعوایی، مثل درگیری ِ فلسطین و اسراییل، حداقل دو طرف دارد. در هر دعوای این چنینی هم بمب و موشک روی سر کسی جز حضرات ِ سیاست مدار ِ راه اندازنده یا دامن زننده به دعوا ریخته می شود. حالا اگر من و تو می خواهیم یک طرف این دعوا باشیم، که خب برویم باشیم، اما اگر دلمان برای آن پسرک غزه نشین سوخته است که نصیبش از دعوا بمب است، علم امام حسین و “اسلام پیروز است/کفر نابود است” دست نگیریم. این کارها یعنی من و تو هم یک طرف دعوا شده ایم.

پرچم سوزاندن را من اینطور می بینم: من با اسراییل مساله دارم، نه لزوما به این دلیل که آدم می کشد، من با وجود اسراییل مشکل دارم. البته من حق دارم با هر موجودی مشکل داشته باشم، اما آدمیزاد ِ خونین و مالین را منتر* خودم نکنم، لطفا.

*دیکته ی “منتر” درست است: دهخدا.

عکس از: فارس