نوشته هایی که درمورد ’ وبلاگ ’ هستند

با خوراک خوان ِ فید رو فید آشنا بشید

پیشتر گفتم که از Gregarius برای راه انداختن خوراک خوان استفاده می کنم (ببینید:خوراک خوان شخصی راه بیاندازید). این نرم افزار ِ کد باز قابلیت های زیادی داره و به همین دلیل در پروژه “دیدیش؟” هم استفاده شده. مشکل اساسی اما این ه که یک سال و شش ماه ه که این پروژه روی زمین افتاده و خاک می خوره. بنظر می رسه بدلیلی نویسندگان این کد مشغولیت دیگری پیدا کردند.

چند روزی بود که دنبال خوراک خوان دیگری می گشتم، هم برای خوراک خوان شخصی و هم برای دیدیش. یکی دو روز پیش “فید رو فید” Feed-on-Feeds رو پیدا کردم (صفحه روی گوگل کد). فعلا روی reader.kamangir.net نصبش کردم. بنظر معقول می رسه. اگر خوراک خوان خواستید و امتحانش کردید خبر بدید. این ظاهر “فید رو فید”ه.

feed_on_feed.jpg

لاغری تضمینی، و دزدکی، با کمانگیر

آقایی و خانمی که شما باشید، هر از چندگاهی نگاه می کنم به اینکه گوگل و یاهو اینجا رو منشا چی می دونن و جستجوگران ِ چه چیزهایی رو اینجا می فرستند. جونم برای شما بگه که، خب بله، اینجا فیلم سکسی حراج بگذاریم یا نگذاریم برای گوگل فرق نمی کنه. یعنی این همه افاضات ِ بسیار گنده گنده ی ما خلاصش برای گوگل شده سکس، البته در انواع گوناگون.

اما، داستان فقط این نیست. چهارمین موردی که ملت ِ محترم به دنبالش به اینجا کشیده شده اند و البته فحشی نثار ِ نویسنده “زبون” این اباطیل کرده اند adipex ه. حالا چی هست این موجود.

adipex_۱۱.png

جونم براتون بگه که ما که اهل این داستان ها نیستیم. پس، رفتیم سراغ ویکیپدیا، که اگر نبود نصف دانش دنیا پنچر می شد. حالا adipex چیه؟ قرص لاغری. گیریم که اینطور، اما ما رو چه به قرص لاغری؟ پس رسما از گوگل جواب خواستیم. پاسخ آمد که اینجا شما راجع بهش نوشتی. حالا از ما انکار از این آقا اصرار. اینجا که بود که فهمیدیم چه کلاهی سرمون رفته.

آقایی و خانمی که شما باشید، و وردپرس یا نرم افزار/پلاگین مجانی زرپ زرپ نصب می کنید، داستان این ه که بالاخره آدم ناکس همه جا هست دیگه. مدتها پیش، زمانی که پوسته قدیمی اینجا بار بود، رفیقی خبر داد که چه نشستی که داخل کد وبلاگت شده پر از ویاگرا و باقی ادوات سکسی-فرهنگی.

نتیجه اخلاقی-اجتماعی: هر از چندگاهی کد وبلاگ ِ گرامی رو یک سیری بفرمایید، ندونسته تبلیغ ِ کوفت و زهرمار نکنید.

این بود قصه امروز.

تغییرات جدید در آمارهای الکسا

با سایت Alexa احتمالا آشنا هستید. این زیر مجموعه ی Amazon.com آمار بازدید وبسایت ها و رده بندی اونها رو در مناطق مختلف جغرافیایی ارایه می ده. اینکه این آمارها از کجا میان دقیقا اعلام نشده و بحث های زیادی در مورد دقت منحنی های Alexa وجود داره (ویکیپدیا).

امروز متوجه شدم که آمارهای Alexa تغییر اساسی کردن. خود سایت توضیح می ده که روشهای آماری تغییر کرده اند.

هنوز راز کارمون رو برملا نمی کنیم اما منتظر باشید که قابلیت های جدیدی در هفته ها و ماههای آینده عرضه خواهد شد.

بنظر می رسه Alexa حالا فقط از اطلاعات Toolbarش استفاده نمی کنه و منابع اطلاعاتی دیگری هم لحاظ می شن. این اقدامات باعث شده اند که فقط اطلاعات ۹ ماه اخیر قابل مشاهده باشند، که البته تاکید شده این موضوع موقت ه.

برای آزمایش صحت آمارهای Alexa، نتایج اون رو با Google Analytics مقایسه کردم.

kamangir_stat.png

البته دقت کنید که بازه های زمانی دقیقا یکی نیستند. فرض کردم سیستم به نوعی تعادل رسیده.

کمانگیر را بشنوید، فعلا به انگلیسی

odiogo.gifتصور کنید این امکان رو داشته باشید که تک تک پستهاتون رو بصورت صوتی هم در دسترس خواننده ها بگذارید. جالب نخواهد شد؟ سایت Odiogo این امکان رو فعلا برای وبلاگهای انگلیسی ایجاد کرده. کافیه به این آدرس برید و خوراکتون رو وارد کنید. به شما یک آدرس داده خواهد شد که در اون پستهای شما بصورت پادکست قابل دسترسی خواهند. مثلا برای شنیدن کمانگیر انگلیسی کافیه به این آدرس برید: http://podcasts.odiogo.com/kamangir/podcasts-html.php

این امکان هم البته وجود داره که با نصب پلاگین مناسب (مثلا این برای وردپرس) پادکست ها رو بالای پستها داشته باشید (اینجا رو ببینید مثلا). نمونه رو این پایین بشنوید.

کی داره پشت سر شما حرف می زنه؟

داستان اینه: همه عادت ندارند زمانی که درباره کسی حرف می زنند لینکش هم کنند که با Trackback یا روشهای دیگه بفهمید کسی داره پشت سرتون حرف می زنه. پس چه کنیم؟ می تونیم گهگاه در گوگل بگردیم دنبال اسممون. روش بهتری اما هست بنظرم.

داستان اشتراک لینک در وبلاگستان کم کم داره تبدیل می شه به یک سیستم خودکار برای فیلتر کردن خروجی وبلاگها و تهیه لیستی از قابل توجه ترین مطالب روزانه وب. پس اگر بتونیم در این لینکها بگردیم می شه سریع فهمید اگر کسی جایی داره می گه “یارو فلانی خیلی فلان”. اما چطوری این کار رو بکنیم؟ اینجاست که “دیدیش؟” وارد می شود.

به این صفحه برید و اسمتون رو جستجو کنید. این کاری ه که من چند روز یکبار می کنم. مثلا به همین روش امروز این لینک ِ بسیار خوب رو پیدا کردم:حلقه بسته وبلاگنویسهای فارسی.

didish_search.png

گوگل ریدر و دلیشس – جدال نو و کهنه

چندان زمانی نیست که گوگل ریدر امکان به اشتراک گذاشتن لینک رو به کاربرانش می ده. پیش از اون چنین امکانی تقریبا بطور کامل در اختیار سایتهایی بود که ذاتا برای به اشتراک گذاشتن طراحی شده اند، مثل دلیشس و ردیت. آمار “دیدیش؟” و همینطور FriendFeed اما نشون می ده که در وبلاگستان گوگل ریدر به سرعت در حال عقب زدن دلیشس ه.

sources.png

در حال حاضر ۳۵۰ منبع در “دیدیش؟” ایندکس می شن که از این تعداد ۱۷۱ تا گوگل ریدری و ۱۶۹ تا دلیشسی هستند. نگاهی به تعداد لینک ِ به اشتراک گذاشته شده در منابع مختلف اما نشان از رشد شدید استفاده از گوگل ریدر داره.

links.png

در ازای ۴۶ هزار لینک که از طریق گوگل ریدر به اشتراک گذاشته شده اند، فقط ۱۸ هزار تا از طریق دلیشس وارد شده اند (گوگل ریدر ۲٫۵ برابر دلیشس). این می تونه بدلیل ِ راحتی به اشتراک گذاشتن لینک در گوگل ریدر باشه (۱ کلیک) در مقایسه با دلیشس که ارسال یک لینک در اون به معنی پر کردن ِ یک فرم و چند کلیک اضافه است.

freindfeed.png

نگاهی به رفتار ۲۰۵ کاربر ایرانی که من در FriendFeed دنبالشون می کنم هم نشون می ده که فعالیت این کاربران در گوگل ریدر حدود ۴ برابر فعالیتشون در دلیشس ه.

جدیدترین گزارش “دیدیش؟” رو اینجا ببینید. اگر شما هم در FriendFeed هستید و من هنوز پیداتون نکردم خبر بدید. اگر شما خوراک اشتراکی دارید خبر بدید به “دیدیش؟” اضافه کنم.

گزارش به ارتش آمریکا: مخفیانه وبلاگ نویس استخدام کنید

milblogss.jpgگزارش یک تحقیق که برای ارتش آمریکا نوشته شده پیشنهاد می کنه “بصورت مخفیانه وبلاگ نویسان معروف را استخدام کنید” (انگلیسی).

از زمان شروع جنگ عراق، بحث فراوانی درباره وبلاگها و وبلاگ نویسی توسط سربازان در ارتش آمریکا وجود داشته. یک دیدگاه به وبلاگها بعنوان یک ریسک امنیتی نگاه می کنه که وقت سربازان رو تلف می کنه. دیدگاه دیگری (که افراد رده بالایی نظیر ژنرال پتریاس مطرح می کنند) به وبلاگها بعنوان منابع مفید اطلاعاتی و شکل دهنده فکر مخاطب نگاه می کنه.

گزارشی که در در سال ۲۰۰۶ توسط دانشگاهی وابسته به ارتش آمریکا منتشر شد اما دیدگاه سومی رو مطرح می کنه: انتخاب و حتی استخدام وبلاگ نویسها. نویسندگان گزارش می نویسند: “استخدام یک گروه وبلاگ نویس برای حمله به یک شخص یا تبلیغ یک موضوع می تونه اثرات خوبی داشته باشه”. یک سخنگوی ارتش تاکید میکنه که اینها نظرات نویسندگان ه و لزوما سیاست ارتش نیست.

استراتژیست ها می توانند به امکان استخدام مخفی وبلاگ نویسان مشهور فکر کنند…برای انتقال پیام. ..باید اما مواظب بود دوباره اتفاقی نظیر برملا شدن این موضوع که ارتش به خبرنگاران پول می داد که به نام خودشان در رسانه های عراقی مطلب بنویسند رخ ندهد. … می توان همینطور به ساخت بلاگ و وبلاگ نویس فکر کرد…با در اختیار قرار دادن اطلاعات مهم می توان موقعیت یک وبلاگ نویس را بالا برد.

گزارش در ادامه پیشنهاداتی برای خرابکاری در وبلاگهای مخالف ارایه می کنه.

وبلاگ نویسهای ژاپنی کپی کاری می کنند

nifty.pngآزمایشگاه تحقیقاتی Nifty، شاخه تحقیقات ِ بازار ِ شرکتی به همین نام در ژاپن، که بزرگترین سرویس دهنده اینترنت در ژاپن ه و سرویس بلاگی Cocolog رو اداره می کنه، آغاز استفاده از روش جدیدی برای پیدا کردن اسپلاگ ها (وبلاگهای اسپم) رو اعلام کرد. با اعمال این فیلتر روی پستهای وبلاگهای ژاپنی، ۱۰۰ هزار پست در هر ماه، مشخص شد که ۴۰% پستها در وبلاگستان ژاپن اسپم هستند.

ژاپن یکی از بزرگترین وبلاگستان ها رو در جهان داره و اغلب در گزارش های تکنوراتی ذکر می شه.

سوال: ایده ای دارید چطور این کار رو در وبلاگستان انجام بدیم؟

توضیح: اسپلاگ وبلاگی ه که معمولا بطور اتوماتیک مطالبی رو از منابع دیگه کپی می کنه برای اینکه ترافیک ایجاد کنه و رتبه سایتهای مورد نظری رو بالا ببره. ۲۰% وبلاگهای بلاگ اسپات اسپلاگ هستند (ویکیپدیا).

نکته: در طی پروژه “کی به کیه؟” اتفاق مشابهی رو در یکی از سرویس دهنده های وبلاگی ایرانی مشاهده کردیم. بدلایل واضح، تحقیق بیشتر انجام نشد.

از طریق صداهای جهانی

این یک وبلاگ است

اگر عنوان این نوشته برای شما واضح ه، فکر می کنم خوندن باقی این پست برای شما وقت تلف کنی باشه.

گاهی بنظرم می رسه باید روزی چندبار به خودم و به دوستان دیگری یادآوری کنم که این یک وبلاگ ه. “وب لاگ” یعنی حدیث وب گردی. به این معنی، نویسنده این سطور نه ادعای دانش سیاسی/اجتماعی/اقتصادی/فرهنگی/.. داره نه اصولا می تونه داشته باشه. از این وبلاگ هم قرار نیست برای من نونی دربیاد. دانشجوی برق هستم. یک سال و خرده ای دیگه که درستم تموم شه، اگر همه چیز خوب پیش بره، سراغ ادامه تحصیل در مقطع بالاتری خواهم رفت. اینجا پس حرف می زنیم، خودمونی.

در باب خیلی موضوع ها، مثلا اینکه من چرا فکر می کنم کشتن سمورهای آبی ِ جنگل های استوایی لزوما به معنی نفرت از سایه بزرگ مریخ روی عطارد نیست، می تونیم حرف بزنیم. ادعا نمی کنم آدم با سواد/خوش ذهن/باحال/… ی هستم. حرف می زنیم. هرکی دیگری رو قانع کرد اون یکی باید یکبار بستنی مهمونش کنه، اگر موانع جغرافیایی بگذاره.

همین ه برادر/خواهر. صادقانه همین ه.

بیماریهای وبلاگی: خود توپ پنداری مزمن

وبلاگ نویسی و بالارفتن تعداد خواننده های یک وبلاگ می تونه، و بسیار دیدیم که تونسته، وبلاگ نویس رو متقاعد کنه که آدم بسیار مهمی ه. در چنین اوقاتی، وبلاگ نویس دچار بیماری های زیادی ممکنه بشه. این چندتایی ه که بنظر من می رسه.

۱- خود چهره پنداری. در این بیماری، چندهزار خواننده روزانه، وبلاگ نویس رو به این نتیجه می رسونه که انسان بسیار تاثیر گذاری ه. اگر شواهد این بیماری رو در کسی دیدید، صرفا بهش یادآوری کنید که وبلاگی مثل Drudge Report بیش از ۲۰ میلیون بیننده در روز داره و همچنان نویسنده اش روی زمین زندگی می کنه و کفشهاش جفت نمیشه.

۲- خود مهم پنداری. این یک حقیقت ه که اساس یک وبلاگ رو خواننده هاش تشکیل می دن. بدون خواننده، وبلاگ نویسی مثل آواز خوندن در حمام می مونه. زیاد شدن خواننده یعنی هربار که دستت به پست نوشتن می ره باید به این فکر کنی که ملت انتظار شنیدن زنجموره و اباطیل ندارند.

۳- خود کارشناس دانی. در این بیماری وبلاگ نویس فراموش می کنه که دانشجوی فنی ه و مقاله های علمی اش هم زرت و زرت رد می شن. این یعنی افاضات درباب سیاست بین الملل ممنوع.

۴- خود سلبریتی دانی. اینکه اطرافیان تو وبلاگ تو رو می خونن و راجع بهش حرف می زنن دلیل بر این نیست که تو تخم طلا گذاشتی. دقت کنی، هربار که با دوستانت نشستی حرف وبلاگت رو زدی اونها هم هفته ای یک بار سر می زنند به وبلاگت.