berlinattacks

یکی از بهترین کتاب‌هایی که در سالی که گذشت خواندم ۲۳ Things They Don’t Tell You About Capitalism نوشته‌ی Ha-Joon Chang بود. نویسنده، که استاد اقتصاد در دانشگاه کمبریج است، در مقدمه‌ی کتاب می‌نویسد که لزوما پیشنهاد جایگزینی برای ساختار ِ مبنتی بر رشد سرمایه ندارد، اما در عین حال از تکرار ِ ادعاهای نادرست درباره‌ی این نظام اقتصادی-سیاسی به ستوه آمده است. کتاب، در عمل، فهرستی از گزاره‌های مقبول ِ‌ عامی است که کمی دقت، منجر به کشف ِ شواهد ِ متعددی برای نادرستی ِ آن‌ها می‌شود. نکته‌ی کلیدی درباره‌ی این کتاب، دقیقا این نیست که ذهنیت ِ عام درباره‌ی مفاهیمی مانند رقابت، بازار، و توسعه را زیر سوال می‌برد، بلکه دستاورد ِ مهم‌تر ِ کتاب این است که گفتگو را از حیطه‌ی تخصصی بیرون می‌آورد و به شهروند ِ غیرمتخصص اجازه و انگیزه برای سوال کردن می‌دهد.

چند ماه پیش با دوستی درباره‌ی The Shock Doctrine، کتاب ِ باارزش، و دردناک، Naomi Klein حرف می‌زدم. جمله‌هایم که تمام شد، اولین سوال ِ دوستم این بود که «آیا نویسنده متخصص ِ اقتصاد است؟» جواب ِ Ha-Joon Chang به این سوال، در مقدمه‌ی کتابش آمده است. او استدلال می‌کند که، اولا چنین موضوعاتی در زندگی ِ همه‌ی شهروندان تاثیر ِ کلیدی دارند و بنابراین نمی‌توان از شهروندان انتظار داشت که «امر را به متخصص بسپارند». او سپس اضافه می‌کند که احاطه‌ی کامل بر موضوع، لزوم گفتگو درباره‌ی آن نیست، و باید بتوان، با علم به دانش ِ محدود در زمینه‌ی مورد نظر، و با خودداری از نتیجه‌گیری‌های قطعی و ناگهانی، درباره‌ی موضوع حرف زد. وزیر اقتصاد ِ سابق یونان، Yanis Varoufakis، در کتابش And the Weak Suffer What They Must? البته از این پیش‌تر می‌رود و برای علم ِ اقتصاد موقعیتی طبقاتی قایل می‌شود. از دید Varoufakis، و دارم نادقیق حرف می‌زنم، تصمیمات کلان اقتصادی، خیلی بیشتر از آن‌که بر رویکردی علمی پایه داشته باشند، ابزارهای قدرت هستند.

یکی از ستون‌های صفحه‌ی اول روزنامه‌ی دست راستی National Post امروز، درباره‌ی ترور در ترکیه و حمله در برلین نوشته بود و توضیح داده بود که، نقل به مضمون، «تروریست‌ها دیگر هیچ مرزی را به رسمیت نمی‌شناسند». بعد از خواندن مطلب، ذهنم به کنکاش در مفهوم «تروریسم» رفت. به این فکر کردم که تروریسم هم یکی از مفاهیم ِ آشنای ذهنیت ِ این روزگار است که کم‌تر موضوع سوال قرار می‌گیرد. به عبارت ِ دیگر، کم‌تر پیش می‌آید که سوال این باشد که «تروریسم چیست؟» و بیشتر سوال این است که «تروریست کیست؟». و البته جواب‌ها به این سوال، با جغرافیا همبستگی آماری دارند: در یک دیدگاه، چه‌گوارا تروریست است و در دیدگاه ِ دیگری نیکسون در ویتنام.

کمی که به مفهوم و نمونه‌های تروریسم فکر کردم، ذهنم سراغ ِ مفهوم ِ بزرگ‌تر ِ «خشونت» رفت. سوال ِ اولم این بود که «خشونت چیست؟». سوال ِ دومم این بود که «آیا خشونت بد است؟». به نظرم برای سوال اول راحت‌تر بتوان جوابی پیدا کرد: «خشونت یکی از روش‌های خروج از وضعیت تضاد ِ منافع است». اما این تعریف بیشتر از آن‌که مانع باشد، جامع است. می‌گویم این تعریف جامع است، چون تصور می‌کنم، گذشته از مواردی که خشونت خود یک هدف است، برای مثال آدمی که از آزار یک گربه لذت می‌برد، اغلب خشونت روشی برای رسیدن به وضعیتی است که از نظر کسی که از خشونت استفاده می‌کند، «بهتر» از قبل است. اما این تعریف مانع نیست، چون، برای مثال، «تسلیم شدن» هم روشی برای خروج از وضعیت ِ تضاد منافع است.

به این فکر کردم که نکته‌ی کلیدی درباره‌ی خشونت این است، که میزان موفقیت ِ استفاده کننده از این ابزار، بیش از آن‌که وابسته به نظر ِ فردی بی‌طرف درباره‌ی موقعیت باشد، به «زور» طرفین بستگی دارد. از این دید، یقه‌ی کسی را چسبیدن، رفتاری خشونت‌آمیز است، چون نکته این نیست که چه کسی از نظر ِ فردی بی‌طرف حق دارد، بلکه قطر ِ بازوی طرفین، عامل اساسی در تعیین برنده است. به این دلیل، تعریف خشونت را این‌طور دقیق‌تر می‌کنم: «خشونت روشی برای خروج از وضعیت تضاد ِ منافع است که حاصل ِ آن، بیشتر از آن‌که مبتنی بر موضوع ِ تضاد باشد، وابسته به توانایی‌های طرفین تضاد است.»

از این دید، هر مبارزه‌ی مسلحانه‌ای، فارغ از توضیحات تاریخی و سیاسی طرفین، رفتاری خشونت‌آمیز است، که حاصل آن، بیشتر از هر تعریفی از «محق» بودن طرفین، وابسته به طول و عرض و ارتفاع ِ انبارهای اسلحه‌ی طرفین و توانایی‌شان در شکل‌دهی به افکار عمومی است. اگر فرض کنم که تعریف گوگل از تروریسم قابل اعتنا است، فرد، گروه، و حاکمیتی که از خشوت برای پیش‌برد ِ اهدافش استفاده می‌کند، تروریست است.

از این دید، وقتی ۲۶ سال پیش ارتش ِ کانادا برای حل ِ اختلافی بین بومیان و ساکنان محلی در نزدیکی شهر Oka دخالت کرد، از خشونت، و تهدید به خشونت، برای پیش‌برد ِ هدفی سیاسی و اقتصادی استفاده کرد. برخوردهایی که در آمریکا با مخالفان با DAPL انجام شد هم، با این تعریف، نمادی از استفاده از خشونت، و تهدید به خشونت، برای پیش‌برد اهدافی اقتصادی و سیاسی بودند. رفتارهای روزمره‌ی ساختار حاکم بر ایران هم، با این تعریف، در دسته‌ی استفاده از خشونت برای پیش‌برد اهداف ِ جمعی و گروهی هستند.

اما نکته احتمالا این نیست که کدام رفتار مشمول برچسب ِ «خشونت» است و گویا ادعای نگفته و پذیرفته این است که انواعی از خشونت، پذیرفتنی و انواعی از خشونت، نپذیرفتنی هستند. از این دید، برای مثال، اعدام خشونتی پذیرفتنی است، اما حمله به کسی در خیابان تاریک و یا با تریلی زیر گرفتن ِ مردم در بازار کریسمس، خشونت‌هایی نپذیرفتنی، تهوع‌آور، و منزجرکننده هستند. اما نکته دقیقا این نیست.

واضح فرض می‌کنم که صفحه‌ی اول National Post و اعماق الاخباریه، سخنگوی غیررسمی داعش، احتمالا تا آینده‌ی نامعلوم برچسب‌های یک‌سانی را به‌صورت‌هایی قرینه به کار خواهند برد. اما نکته‌ی اساسی این است که این دو موجودیت، و همه‌ی موجودیت‌های دیگری که در ظاهر، موقعیتی قرینه‌ای دارند، اتفاقا در بخشی از نظریه‌های خود، تفاهم کامل دارند. این یعنی در این وضعیت، کم‌تر کسی ذات ِ استفاده از خشونت، بعنوان ِ ابزاری برای پیش‌برد هدف را، زیر سوال می‌برد و صرفا سوال، جهت ِ بردار ِ خشونت است.

شهروندی که می‌پذیرد که بخشی از مالیاتش برای ابزارهای کشتار هزینه شود، عملا پذیرفته است که خشونت رفتاری پذیرفتنی است. به‌نظرم چنین شهروندی، البته می‌تواند درباره‌ی کشتار در برلین اعتراض کند، اما در عمل، خود، بخشی از نظامی است که استفاده از خشونت را «درصورت لزوم» تایید می‌کند. اما می‌خواهم از این هم پیش‌تر بروم. هرکسی که از یکی از ابزارهای خشونت، در هر اندازه‌ای و در هر شکلی، استفاده می‌کند، عملا به رسمیت شناخته است که گاهی می‌توان ارزش ِ ذاتی ِ حقیقت را کنار گذاشت و پرسید بازوی چه کسی قطورتر است و صدای چه کسی بلندتر است؟

من پیشنهادی برای ترغیب آدمیزاد به کنار گذاشتن رفتارهای خشونت‌آمیز ندارم، اما تا زمانی که آدم‌ها در نزدیک‌ترین رابطه‌ها، به تهدید و داد زدن، و در رابطه‌های دورتر به یقه‌گرفتن، متوسل می‌شوند، به‌نظرم هیچ کس مشروعیت اخلاقی تخطئه‌ی حمله با تریلی به عابرین در برلین و بمباران مردم در حلب توسط هواپیماهای روسی را ندارد.

خشونت موجودیتی همه یا هیچ است. یا هرنوع خشونتی در هر موقعیتی باید مذموم تلقی شود، و یا مساله این خواهد بود که چه کسی توان ِ چه میزان خشونت‌ورزی را دارد. مطلب ِ صفحه‌ی اول National Post امروز به من می‌گوید که داعش حالا کم‌کم دست بالا را دارد.

جوابی به این متننامه‌ی وارده: ملاحظات غیرشخصی درباره‌ی عدم خشونت