reader.pngمقدمه طولانی: نسبت به امکانات رایگان روی وب مشکوکم. وقتی سرویسی به رایگان داده میشه احتمالا معنیش اینه که از جای دیگری داره پولش درمیاد. مثلا تلویزیون (در ایران) و تلویزیون کابلی (در “خارج”) رو در نظر بگیرید. سرویس رایگان این شبکه ها یکی از علتهاش اینه که تبلیغات و هزار چیز دیگه داره به مغز ما فرو میشه. اینکه فیلم اجاره/دانلود کنیم بنظرم روش بهتریه چون همون لذت رو در زمان کوتاه تری به آدم می ده.

مزیدی عزیز نشنونه، همین احساس رو درمورد Face Book و حتی Google Reader دارم. ابزارهایی که ازشون استفاده می کنم باید کاملا تحت کنترلم باشند. وقتی از Blogspot بیرون می اومدم کاملا چشیدم که این سرویس “مجانی” چطور محتوی وبلاگ آدم رو تصاحب می کنه.

اصل داستان: مدتها بود در فکر بودم که یک خوراک (فید) خوان روی کمانگیر راه بیاندازم. علت این بود که از Omea Reader استفاده می کنم. این یعنی فقط روی یک کامپیوتر می تونم خوراک بخونم. این کامپیوتر هم در محل کاره و خب این یعنی ممکن نبود که در یک فرصت ده دقیقه ای که دسترسی به اینترنت داشتم نگاهی هم به خوراک ها بکنم (ای گناهگار که این کلمه “خوراک” رو اختراع کردی! اینجا بوی غذا گرفت!).

هدفم این بود که چیزی مثل Google Reader شخصی راه بیندازم. قبلا چنین کاری رو برای “دیدیش؟” (ببینید:“دیدیش؟”) با کمک نرم افزار Gregarius کرده بودم.

بنابراین این خوراک خوان کدباز و پلاگینهای محشرش رو در http://reader.kamangir.net/ نصب کردم. دو پلاگین های اصلی مورد استفاده هم ارسال به دلیشس و تبدیل مطلب به “خوانده شده” با Double Click ه.

نتیجه: زندگی زیبا می شود.