ویدیوی جان دادن پسر فلسطینی را روی دیوار دوستی در فیس‌بوک دیدم. در ویدیو دیده می‌شود که پسری کف خیابان در حالتی غیرطبیعی دراز کشیده‌است و از گردنش خون می‌رود. انگار پای پسر شکسته است و تردیدی نیست که در شوک است. جایی در ویدیو پسر نیم‌خیز می‌شود، اما با لگد پلیس زمین زده می‌شود. فریادهایی به عربی و عبری در ویدیو شنیده می‌شود.

لینک را برای دوست عزیز فلسطینی‌ام فرستادم و پرسیدم «تایید می‌کنی؟ چی شده؟». برایم دو لینک فرستاد (یک، دو). از دوستم خواستم درباره‌ی اتفاق مطلبی بنویسد، که نوشت. دوستم در کانادا زندگی می‌کند و چند هفته پیش نیروهای مرزی دولت اسراییل از ورودش به کرانه‌ی باختری برای حضور در یک کنفرانس جلوگیری کردند.

این‌جا ترجمه‌ی (نادقیقم) را به‌ّهمراه متن اصلی می‌گذارم. عنوان مطلب و عکس از من است. پیشنهاد می‌کنم متن اصلی را زیر متن فارسی بخوانید.

کودکان فلسطینی وقتی جان نمی‌دهند هم نفس می‌کشند

روز یک‌شنبه احمد شراکا توسط نیروهای اشغال‌گر اسراییلی کشته شد. احمد یک کودک ۱۴ ساله بود. یکی از خویشان دور من سال گذشته در همان اردوگاه آوارگان که احمد زندگی می‌کرد، مخیّم الجلزون، به ضرب گلوله کشته شد. او ۱۵ سالش بود. همسن برادرم. وقتی برادرم ۸ ساله بود تا دم مرگ رفت. این برخورد نزدیک با مرگ باعث شده‌است که هرزمان که درباره‌ی قتل کودکان می‌شنوم، فارغ از این که اهل کجا هستند، کمی بیشتر درنگ کنم. هر زمان که به عکسی از خویش ِ مقتولم نگاه می‌کنم، چهره‌ی برادرم را می‌بینم. هم‌چنان در فکر خواهران خویشم هستم و فکر می‌کنم اگر جایشان بودم حتی نفس کشیدن برایم دشوار می‌بود.

اوایل این هفته، یک حمله‌ی هوایی در ساعات اولیه‌ی صبح در جنوب شهر غزه باعث فروریختن خانه‌ای شد که در آن یک خانواده‌ی چهارنفره زندگی می‌کردند. در این حمله، رحاف حسن ِ ۳ ساله و مادر باردارش نور جانشان را از دست دادند. پدرشان یحیی و پسر ۴ ساله‌ی خانواده، محمد، در این حمله زخمی شدند. از ابتدای ماه جاری میلادی، ۳۲ فلسطینی کشته شده‌اند. از این تعداد ۶ نفر کودک بوده‌اند. در همین مدت، ۶۵ کودک دیگر هم زخمی شده‌اند. … از ابتدای انتفاضه‌ی دوم بیشتر از ۲۰۰۰ کودک فلسطینی کشته شده‌اند.

«اثبات» انسان بودن نباید شرط احترام به حقوق بشر باشد. ما نباید از تماشای کودکانی که به دوربین لبخند می‌زنند و می‌خندند و می‌میرند حظی ببریم، انگار این کودکان نمایش بزرگی ترتیب داده‌اند که به من و تو اثبات کنند که حقیقی هستند و لیاقت حقوق اولیه‌ی انسانی را دارند. نباید نیازی باشد که کسی ما را قانع کند که آن‌ها از گوشت و خون ساخته شده‌اند و انسان هستند. زمانی که توجه خود را به فاجعه‌های انسانی، از جنسی که در غزه در جریان است، محدود می‌کنیم، یا وقتی توجه‌مان به فلسطین تنها زمانی جلب می‌شود که آمار کشتگان بالا می‌رود، ما مسوولیت‌پذیری را فراموش کرده‌ایم. کودکان بدلیل رفتارهای عامدانه‌ی دولت اسراییل مورد خشونت قرار می‌گیرند. اسراییل دولتی سرکش و نژادمحور با رفتارهایی شدیدا نژادپرستانه است که باید متوقف شوند. نکته‌ی مهم این است که ما هم در این اتفاق مسوول هستیم و نمی‌توانیم صرفا با کمک به نهادهای خیریه از خود سلب مسوولیت کنیم. ما باید به اقداماتی متمرکز، پایدار و فکرشده دست بزنیم (جنبش بایکوت، عدم سرمایه‌گذاری، تحریم یکی از این اقدامات است). تنها به این ترتیب است که می‌توانیم از رخ‌دادن چنین اتفاقاتی در آینده جلوگیری کنیم.

این‌که از دست دادن یک عزیز برای فلسطینیان بارها در گذشته اتفاق افتاده است و حتی این‌که شاید انتظار آن را هم داشته باشند از میزان درد این اتفاق کم نمی‌کند. هرگونه ادعایی خلاف این گزاره یک رفتار نژادپرستانه است. با این‌که توجه‌ها در چند هفته‌ی گذشته دوباره به فلسطین جلب شده است، اما چیزی این کشتارها را متفاوت از همیشه نمی‌کند. حقیقت این است که زخمی شدن کودکان و جان‌سپردن‌شان در حالیکه جمعیتی با خون‌سردی فریاد می‌زند «بمیر حروم‌زاده»، حاصل مستقیم اشغال است و تا زمانی که رفتار غلط مسوولیتی ایجاد نکند این اتفاق تکرار خواهد شد. این جدیدترین زخم باید به ما یادآوری کند که اشغال باید هرچه زودتر باید خاتمه یابد تا زندگی کودکان فلسطینی قابل تحمل شود.

On Sunday Ahmad Sharaka was killed by Israeli occupation forces. Ahmad was 14 years old, a child. I had a distant cousin who was killed last year, shot in the back, in the same refugee camp where Ahmad lived, the Jalazone camp. He was fifteen, the same age as my brother at the time. When my brother was eight years old, he nearly lost his life and that near-brush with tragedy makes me pause even longer when I hear about the killings of children, regardless of where they from. Each time I stare at the photo of my cousin I see my brother, six years my junior. I still think of his sisters and how if I was in their place I would certainly cease to breathe.

Earlier this week a pre-dawn air strike South of Gaza City collapsed a home on a family of four, killing three-year-old Rahaf Hassan and her pregnant mother Nour. Her father Yahya and brother Mohammad (4), were injured. Thirty-two Palestinians have been killed since October 1st, including six children, and sixty-five children injured. In 2014, sixteen Palestinian children in the West Bank have been murdered so far, all but one by live Israeli ammunition. Over 2000 Palestinian children have been killed since the outbreak of the Second Intifada.

“Proving” one’s humanity cannot be a pre-requisite for the respect of human rights. We cannot take pleasure from looking through a camera at children smiling and laughing and dying, as if they were putting on a grand show to convince you and me that they are real and worthy of basic human rights. There should be no special necessary conditions to convince us of their fleshy humanness. When we limit our focus to the humanitarian crises like those in Gaza or pay attention to Palestine only when the rate of murders increases dramatically, we tend to stop talking about accountability and responsibility. Children are being subject to violence as a result of the wilful state actions of Israel. Israel is a rogue state, a deeply racist ethnocracy and it must be stopped. We, too, are accountable, in ways that cannot be absolved through donations to aid agencies. Let us take focused, persistent, and strategic action (the Boycott, Divestment, Sanctions is one example) against the perpetrators of these crimes in order to prevent these acts from occurring in the future.

It doesn’t hurt any less for Palestinians to lose a loved one, no matter how many times it has happened, and even if they are expecting it. And it’s racist to suggest otherwise. While attention to Palestine has been renewed in the past few weeks, there is nothing unusual about these killings. Rather, every child injured or murdered in cold blood while a racist mob looks on chanting “die you son of a whore,” is direct consequence of the occupation and these murders will continue so long as there is no accountability for wrongdoing. The freshest wounds should remind us of the deep urgency to end the occupation and make the lived realities of Palestinian children livable.