کمپین حجاب در امارات از زنان و مردان توریست می‌خواهد که از «پوشش مناسب» استفاده کنند. دو دختر جوانی که این کمپین را از توییتر آغاز کردند می‌خواهند توجه توریست‌ها نسبت به «حساسیت»های جامعه‌ی مقصد را افزایش دهند.

یک تصور ِ غالب، و به‌زعم من نادرست، درباره‌ی رسانه‌های جدید این است که امثال ِ توییتر و فیس‌بوک ذاتا ابزارهایی برای گسترش «آزادی» و «دموکراسی» هستند. در این تصور فرض بر این است که این ابزارها به گشایش فضای عمومی در جوامعی که قبل از این بسته بوده‌اند منجر می‌شوند و این روند لاجرم به فضایی منتهی می‌شود که در آن مفاهیمی چون آزادی بیان، حق انتخاب، و حقوق شهروندی محترم‌تر هستند.

در این نگاه، فعالین ِ عمده‌ی فضای رسانه‌های جدید به دو دسته تقسیم می‌شوند؛ «مبارزان راه آزادی» و «مزدبگیران». این تقسیم‌بندی ِ ساده با ورود ِ گروه ِ سومی شکسته می‌شود؛ این فعالین ِ نوع سوم برای اهدافی مبارزه می‌کنند که هم‌راستا با ساختار حاکم است. نکته‌ی مهم این است که این فعالین، حقوق‌بگیر کسی نیستند. و نکته‌ی مهم همین است.

معتقدم باید به استقبال ِ این کمپین و نظایر ِ آن رفت. معضل ِ اساسی فضای مجازی، تصویرکردن ِ آن به مثابه‌ی سلاحی دربرابر ِ ساختارهای موجود است. این اقدام نه‌تنها منتقدین ِ نظم ِ موجود را گم‌راه می‌کند که حامیان ِ ساختار را به واکنش ِ ریشه‌ای برمی‌انگیزد. رسانه‌های جدید موقعیت‌های جدیدی برای گفتگو فراهم می‌کنند. برای استفاده از این ظرفیت ابتدا لازم است که طرفین گفتگو پشت ِ یک میز بنشینند.