در ویدیوهای متعددی که با نام «ظهور نقی» در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده‌است، مردی با لباس ِ عربی، گاهی گیتار به دست و گاهی در حال نوشیدن از یک بطری، از راه می‌رسد. صدای پیش‌زمینه‌ی چند ویدیو، «نقی» ِ شاهین نجفی است. «نقی» با آهنگ می‌رقصد.

این اما «ظهور» نقی نیست. این خروج نقی است. پایین‌کشیده‌شدن نقی از جایگاه ِ روحانی‌اش و خاک‌مالی‌شدن‌اش در خیابان است. و مساله‌ی مهم همین است؛ این «ظهور» چیزی نیست. این به‌هم‌زدن نظم ِ کهنه است اما پیشنهادی برای نظم ِ نوین نمی‌دهد.

می‌دانم که پاسخ ِ آشنا برای جملات ِ بالا این است که «تا نظم قدیم برچیده نشود، نمی‌توان نظم ِ جدیدی به‌پا کرد». من می‌توانم این جمله را به‌صورت نظری بپذیرم، اما نمی‌توانم ساده‌دلانه به تماشای این نمایش مضحک بنشیم و دلم را خوش کنم که از پس ِ این کلنگ‌زدن‌ها و پایین‌ریختن‌ها ساختن‌هایی هم خواهم آمد.

به‌دنبال ضمانت نیستم. حرکت اجتماعی یخچال نیست که با برگ گارانتی بیاید. من اما دلیلی می‌خوام که به این حرکت امیدوار باشم. دلیلی می‌خوام که امیدوار بمانم که درپایان ِ این هزل ِ تخریبی، یا درحین آن، روندی از سازندگی اتفاق خواهد افتاد. من دورنمایی از ساختن در این حرکت نمی‌بینم.