اول – مجموعه تصویر Global protests را در bigpicture نگاه می‌کنم. تنوع خواسته‌ها و شعارها و ظاهر ِ تظاهرکنندگان دیدنی است. از روزی که این مجموعه منتشر شده‌است چند بار بالا و پایین‌اش کرده‌ام. تلاش کرده‌ام تصور کنم اگر در متن ِ هریک از این اتفاقات بودم چطور فکر می‌کردم.

(لینک مستقیم به ویدیو)

دوم – دیروز …And Justice for All را دیدیم. فیلم به سیاق چند فیلم‌ ِ دیگر ِ آل‌پاچینو با یک مونولوگ ِ طولانی و آتشین تمام می‌شود. آخر ِ فیلم، آرتور ِ وکیل، که آل‌پاچینو نقشش را بازی می‌کند، به دادستان اشاره می‌کند و چیزی می‌گوید شبیه این‌که «این مرد می‌خواهد برنده شود» بعد به خودش اشاره می‌کند و می‌گوید «من هم می‌خواهم برنده شوم». متهم یک قاضی ِ بلندپایه است که به تجاوز متهم شده‌است. آرتور ادامه می‌دهد «عدالت یعنی پیدا کردن ِ حقیقت، اما آیا اینجا ما دنبال ِ حقیقت هستیم، یا می‌خواهیم در این بازی برنده شویم؟»

این قضیه‌ی کنار رفتن ِ هدف ِ «اصلی»، چیزی که حرفش را می‌زنیم، و جایگزین‌شدن‌اش با برنده‌شده در بازی را من در کار حرفه‌ای‌ام، که وکالت نیست، دیده‌ام. جماعت ِ زیادی روی مسایلی کار می‌کنند که یک برچسب ِ مشترک ِ علمی دارند، اما هدف دقیقا رسیدن به این «هدف» نیست؛ هدف ِ واقعی، در عمل، چاپ کردن ِ بیشترین تعداد ِ مقاله و ثبت ِ بیشترین تعداد ِ اختراع است. ما تلاش می‌کنیم «ساختار» را قانع کنیم که «داریم چرخ ِ علم را جلو می‌بریم». اینجا «ساختار» یعنی کسی که پول برای تحقیق می‌دهد یا رییسی که برگه‌ی سنجش ِ سالانه را امضا می‌کند.

راه‌حلی ندارم. حتی مطمئن نیستم روش ِ فعلی در درازمدت منجر به «جلورفتن چرخ ِ علم» نشود.

عکس از Student protests in Chile