رومانتیک نباشیم. با رفتن قذافی باشگاه ِ دیکتاتوران ِ جهان یک عضو از جمعیت انبوهش را از دست داده است و چشم به هم بگذاریم چند عضو جدید پیدا خواهد کرد. عملیاتی هم که نگاه کنیم، تضمینی نیست که یکی بدتر از قذافی جایش را نگیرد و قذافی هم لزوما خیلی بدتر از دیکتاتورهای دیگری نبود که امشب هم در کاخشان می‌خوابند. اما رفتن ِ قذافی اتفاق مهمی است، چون دوباره شاهد دیگری داریم که از لحظه‌ای که بخش قابل‌توجهی از شهروندان، با یک رژیم ِ سیاسی مشکل‌دار شوند، کلید ِ پایان ِ کار زده می‌شود. این پیام ِ روشنی به حاکمان ِ دیگری‌است که تصور می‌کنند می‌شود تا بی‌نهایت با ابزار زور برجا ماند. قذافی با بمب و تانک تلاش کرد جاودانه شود، و نشد. دیگران هم با زندان و آزار کار به جایی نخواهند برد.