مدتهاست که قضیه‌ی ایران برایم موضوع این ساختار حکومتی یا آن یکی نیست. این چیزی است که مردم ایران بالاخره روزی درباره‌اش تصمیم خواهند گرفت و من هم یکی از همین مردم هستم. من مساله‌ام قطعیت است؛ قطعیتی که «از قضا» با جهان‌بینی گوینده هم تطابق دارد. این یعنی من می‌خواهم روزی برسد که آن کسی که توییت کرده «من الان میدان انقلاب هستم، علی‌رغم توطئه‌ی دشمنان همه‌جا آرام است» را بنشانم و ویدیوهای اعتراض مردم را نشانش بدهم و بهش بگویم تو دروغ گفتی. بهش بگویم بخشی از جمعیت ایران ناراضی است و تو حق نداری این عده را فراموش کنی.

این‌که الان کسی وانمود کند در ایران خبری نیست همانقدر مهوع است که کسی ادعا کند در غزه و دارفور خبری نیست. آدمیزادی که می‌تواند درد آدمیزاد را برای اثبات حقانیت نگاهش به دنیا ندید بگیرد آدمیزاد نیست، ماشین است. من برنامه‌نویس ماشین هستم و می‌دانم ماشین چقدر حقیرتر از آدمیزاد است.