خبرگزاری فارس در سلسله گزارش‌هایی به موضوع اعدام در ایالات متحده‌ی آمریکا پرداخته است. فارس‌نیوز توضیح می‌دهد که از دیدگاه نویسندگان این گزارش‌ها «نفس وجود اعدام برای احقاق حق مظلوم امری مذموم نیست اما نوع اعمال این حکم و افرادی که شامل آن می‌شوند از مواردی بوده که همیشه در آمریکا محل بحث اقلیت رنگین پوست آن بوده است». نویسندگان مدعی هستنند که،

از ابتدای تاسیس آمریکا روش‌های متعددی برای اعدام محکومان در این کشور استفاده شده است که از میان آنها می‌توان به ” چرخ خرد کننده “، “زنده زنده سوزاندن “، “له کردن با سنگ ” و “چوبه‌دار ” را نام برد.

در این مجموعه تا امروز فارس‌نیوز به «صندلی الکتریکی»، «زنده سوزاندن» و «چرخ خردکننده» پرداخته‌است.

یکی از روش‌های شکنجه و اعدام در قرون وسطی که تا اوایل قرن ۱۹ ادامه داشته است اعدام به وسیله “چرخ خرد کننده ” بوده است. این نوع اعدام علاوه بر آمریکا در بخش‌هایی از اروپا مانند فرانسه و آلمان هم استفاده می‌شده است. این روش یکی از زجرآورترین روش‌های اعدام است که به تدریج و با درد زیاد باعث مرگ محکومان می‌شده است.

در ویکیپدیا زیر عنوان «چرخ خردکننده» Breaking wheel می‌خوانیم،

این نوع مجازات نوعی از شکنجه‌ی منتهی به مرگ بود که پیش‌تر در فرانسه، آلمان، دانمارک، سوئد، رومانی، روسیه، یونان، اسپانیا، پرتقال و دیگر کشورها مورد استفاده قرار می‌گرفت.

هیچ کجا در این صفحه اشاره‌ای به استفاده از این نوع شکنجه‌ی جسمی در آمریکا نشده است.

فارس‌نیوز، که یکی از تصاویر ویکیپدیا را برای نمایش «چرخ خردکننده» انتخاب کرده است، درمورد ارتباط این شکنجه به آمریکا توضیح می‌دهد،

این روش برای اعدام و مجازات ۱۱ برده که در “لوئیزیانا ” علیه ارباب خود قیام کرده بودند در بین سالهای ۱۷۳۰ تا ۱۷۵۴ اجرا شد.

اما نکته‌ی مهم بی‌دقتی‌‌هایی نظیر این نیست. مساله‌ی مهم این است که اعدام حالا از وضعیت ِ «یک موضوع معمولی که روزانه اتفاق می‌افتد» بیرون آمده است و رسانه‌ی نیمه‌رسمی نظام حاکم، که پیش‌از‌این با موضوع اعدام بصورت خبری برخورد می‌کرد، «دیروز سه نفر اعدام شدند»، حالا درگیر چرایی و توجیه ضرورت اعدام و مقایسه روش‌های مختلف اعدام شده است. حالا این سوال مهم است که «کدام روش اعدام وحشیانه نیست؟» این به نظر من یک دستاورد بزرگ است. توضیح می‌دهم.

بی‌بی‌سی در سال ۲۰۰۸ مستندی به نام «چطور یک انسان را بکشیم» تولید کرد. در این برنامه مایکل پورتیلو، نماینده‌ی سابق مجلس از جناح محافظه‌کار، روش‌های مختلف اعدام را بررسی کرد، و برخی از آنها را روی خودش یا حیوانات اعمال کرد. سوال اساسی این بود «با این فرض که باید کسی را اعدام کنیم، کدام روش انسانی‌ترین راه برای اعدام است؟» در همین برنامه پورتیلو با کسانی هم صحبت می‌کند که معتقدند اتفاقا اعدام باید دردناک و آزارنده باشد، اما همچنان سوال مهم این است «کدام روش اعدام وحشی‌گری است؟». به نظر می‌رسد فارس‌نیوز دوسال بعد راه بی‌بی‌سی را از ابتدا شروع کرده‌است و تا به اینجا نشان داده‌است که صندلی الکتریکی، اگر درست استفاده نشود، و «چرخ خردکننده»، در هر وضعیتی که استفاده شود، غیرانسانی و وحشیانه هستند. سالهاست که ابزاری شبیه «چرخ خردکننده» دیگر استفاده نمی‌شود و پورتیلو با فارس‌نیوز موافق است که صندلی الکتریکی می‌تواند بشدت نتایج نامناسبی برای فرد اعدام‌شونده داشته باشد.

نسخه‌ی کامل مستند را اینجا ببینید.

(لینک مستقیم ویدیو در گوگل ویدیو – در یوتیوب)

پورتیلو علاوه بر روش‌های دیگر، به اعدام به‌روش دار زدن نگاه می‌کند. او نشان می‌دهد که محاسبات دقیقی برای دارزدن وجود دارد و عملا انگلیس و آمریکا جدول‌های متفاوتی برای جزییات فنی اعدام به‌روش دارزدن تهیه‌کرده‌بوده‌اند. این جدول‌ها نشان می‌دهند که هر فرد با توجه به وزنش باید از چه ارتفاعی دار زده شود. به عبارت دیگر، فرض اولیه این است که طناب باید با گردن فردی که اعدام می‌شود تماس مستقیم داشته‌باشد و مهم است که فرد به هیچ وجه بالا کشیده نشود، بلکه صندلی از زیر پای او کنار برود و فرد از ارتفاع تعیین شده‌ای سقوط کند. اعدام به‌روش بالاکشیدن منجر به خفگی می‌شود و وضعیتی که در آن پارچه یا لایه‌ی دیگری مانع بین طناب و پوست شود می‌تواند مرگ را به تاخیر بیاندازد و موقعیت دردناکی برای فرد اعدام شونده ایجاد کند.

چند سال پیش ویدیویی از اعدام یک زن و چند مرد در غرب ایران منتشر شد (لینک ویدیو را حالا پیدا نمی‌کنم، اگر خبری از این ویدیو یا عکس‌های آن دارید لطفا در کامنت‌ها بنویسید). در این ویدیو خانم متهم بصورت چادرپیچ زیر طناب آورده می‌شود و طناب دور گردن او بسته می‌شود. سپس طناب بالا کشیده می‌شود و زن دست و پا زنان جان می‌دهد. نبودن واسطه بین طناب و پوست و بالاکشیده نشدن دو اصلی هستند که در این اعدام رعایت نشده‌اند.

به گفته‌ی مستند، هدف اصلی دار زدن شکسته شدن ستون مهره‌ها و قطع نخاع است. به این ترتیب فرد فلج شده و مرگ آرامی خواهد داشت. سقوط از ارتفاعی که بیش از اندازه زیاد است، یا به عبارت دیگر طولانی بودن طناب، می‌تواند منجر به قطع گردن قربانی شود. کوتاه بودن طناب می‌تواند منجر به قطع نشدن نخاع و مرگ در اثر خفگی باشد.

اما هدفم از ذکر این جزییات چیست. فارس‌نیوز وارد بازیی شده است که بازنده‌ی آن نظامی است که او پشتیبانی‌اش را می‌کند. تا زمانی که اعدام یک جعبه‌ی دربسته است که نیاز و الزامی به بازکردن و بررسی محتوای آن نیست، اعدام یک رفتار اجتماعی معمولی خواهد بود که حتی می‌توان دور آن جمع شد و بعد رفت خانه و شام خورد. زمانی که به معدوم به عنوان انسانی نگاه می‌کنیم که نباید شکنجه شود و وقتی وارد جزییات روش‌های مختلف اعدام می‌شویم، موریانه وارد جعبه می‌شود و حالا باید درمورد همه‌‌ی جزییات حرف زد. حالا اعدام یک رفتار انسانی است که باید بصورت بهینه انجام شود. همه‌ی ما موافق هستیم که «چرخ خردکننده» وحشیانه است و بعضی از ما فکر می‌کنیم صندلی الکتریکی هم غیرانسانی است، اما اعدام به روش دارزدن چطور؟ درمورد سنگسار چه فکر می‌کنیم؟ درمورد ذات کشتن آدمیزاد زیر پرچم قانون چطور فکر می‌کنیم؟

ذکر این نکته هم مهم است که حتی بدون توجه به جمعیت بالاتر آمریکا، این کشور به ازای هر هشت نفری که در ایران اعدام می‌شوند تنها یک نفر را اعدام می‌کند. چین در بالای فهرست کشورهای اعدام کننده ایستاده است و ایران مکان دوم را در فهرست دارد. جالب توجه است که چین، که هجده برابر ایران جمعیت دارد، تنها چهاربرابر ایران مجازات اعدام را انجام می‌دهد. این به این معنی است که براساس معیار «تعداد افراد اعدام شده تقسیم بر جمعیت»، ایران بیشترین نرخ اعدام را در جهان دارد. عراق در فهرست تعداد اعدام‌ها با آماری کمتر از یک‌سوم ایران در مکان سوم قرار گرفته است. در این نقشه کشورهای زرشکی مجازات اعدام را در قوانین خود دارند و آن را اجرا می‌کنند. کشورهای نارنجی و زرد یا آن را بیشتر از ده سال است که اجرا نکرده‌اند یا آن را جز در موارد بسیار استثنایی ممنوع کرده‌آند. کشورهای آبی اعدام را از قوانین خود حذف کرده‌آند (منبع ویکیپدیا)

همه‌ی تصاویر از مستند بی‌بی‌سی