آدم کشی پشت کیبرد، به تنهایی، و فارغ از همه ی جزییات دیگر، رفتار جالب توجهی است؛ همین نکته ی کوچک که اسم قطعه قطعه کردن و ترکاندن را گذاشته ایم «بازی». این روزها که از خانه می آیم سرکار، همان وسط مردم ِ دیگری که در مترو هستند، تلفن را به چپ و راست تاب می دهم و گاهی عمودی می گیرمش و گاهی یکهو افقی اش می کنم تا از این مانع بگذرم و بمب بزرگ صورتی را صاف بکوبم توی سر یک کشتی دراز که دارد از سمت راست صفحه می رود سمت چپ صفحه و من لابد از اینکه نرود جایی که می رود چیزی گیرم می آید. اما این فقط نصف قضیه است.

از دیروز ِ کیبرد و ماوس رسیده ایم به امروز که وسط جمعیت می شود «بازی» کرد. غیرقابل تصور نیست که در همین چندساله، بازیهای «بهتر»ی از جنس حقیقت مجازی داشته باشیم که همان وسط جمعیت خود ِ جمعیت را باهاش بکشیم. یعنی تصور کن که عینک می زنی و توی ایستگاه مترو راه می روی و تصمیم می گیری که کی شترق بخورد زمین و شترق می خورد زمین.