مرتبط:

cuba_long_distance.jpgبا آشناها تماس گرفته ایم که بچه های وبلاگ نویس کوبایی را ببینیم. چند تا تماس خوب پیدا کرده ایم. داریم تلاش می کنیم که هاوانا را با هاوانایی ها دور بزنیم. ایمیل می آید که یک وبلاگ نویس معروف کوبایی را در خیابان کتک زده اند (گاردین). در کشوری هستیم که یک ساعت اینترنت ده پزو است و آدمها با یک پزو انعام برایت خوش خدمتی می کنند. شنیده ایم و خوانده ایم که عموم دسترسی به اینترنت ندارند. قبل از سفر مدام دیده ایم که شرکت های تلفن راه دور در روزنامه تبلیغ می کنند “پاکستان ۵ سنت، ایران ۴ سنت، هند ۲ سنت، کوبا ۸۵ سنت”. قیمت ها به دقیقه است. با این احوال ذات اینکه کسی در این کشور وبلاگ بنویسد عجیب است. بعدا می خوانیم که دختر وبلاگ نویس به کمک چهره ی اروپایی اش وارد هتل ها می شده و از اینترنت مخصوص خارجی ها استفاده می کرده. نوشته های Yoani Sanchez حالا به کمک ایمیل و تلفن به خارج از کوبا می رسد و بصورت داوطلبانه به ۱۷ زبان ترجمه می شود (Generation Y). به این نتیجه می رسیم که تماس خارجی ها با یک وبلاگ نویس ِ در خطر کار معقولی نیست.

کوبا دو واحد پول دارد. پزوی معمولی که در خیابان دست به دست می شود و ما نمی بینیم و “پزوی قابل تبدیل” Pesos Convertibles که برای خارجی ها است. یک پزوی توریستی کمی بیشتر از یک دلار کانادایی ارزش دارد و برای خرید کمی کمتر از آن. روی اسکناس بیست پزویی عکس آدم ریش داری با اسلحه گذاشته اند. شاید خود کاسترو در جوانی. پشت اسکناس یک هواپیما فرود آمده و توریست ها ازش بیرون آمده اند. سمت راست یک هتل است و وسط یک تیم جراحی مشغول کار هستند. اینطور تفسیرش می کنم: “در کوبا خدمات توریستی و پزشکی به مسافران عرضه می شود”. روی اسکناس ده پزویی مجسمه ی مردی سوار اسب نقش شده و پشتش کارگران مشغول کار روی تجهیزات فشارقوی برق هستند. پشت اسکناس سه پزویی تانک و توپ و آدم ِ تفنگ به دست کشیده اند

2009-12-28-144s.jpg

ادامه دارد