اول) نلسون ماندلا، رهبر ِ جنبش ضد آپارتاید آفریقای جنوبی، برنده ی جایزه ی صلح نوبل در سال ۱۹۹۳ شد. او در سالهای ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۹ رییس جمهور ِ آفریقای جنوبی  بود.

دوم) از سال ۱۹۹۰، زمانی که این رهبر ِ بسیار مردمی از زندان آزاد شد، تا به حال، امید به زندگی برای شهروندان آفریقای جنوبی ۱۳ سال کمتر شده است. در زمینه ی نابرابری اقتصادی آفریقای جنوبی با گذشتن از برزیل بعنوان نابرابرترین جامعه در جهان شناخته می شود.

موارد بالا هر دو از “دکترین شوک”  برداشته شده اند. نویسنده توضیح می دهد که در خلال گفتگوهایی که به پایان حکومت سفیدها در آفریقای جنوبی انجامید، گرفتن قدرت سیاسی به تنظیم مناسب ساختار اقتصادی ترجیح داده شد. به این ترتیب، دولت سفید توانست با دستکاری قانون اساسی و تمهیدات قانونی مناسب کاری کند که دولت سیاه نتواند وعده هایش را عملی کند. جالب توجه است که وزیر اقتصادی در دولت سفید به همین شغل در دولت جدید هم گماشته شد. یک عضو فعال جنبش ضد آپارتاید اینگونه مساله را تشریح کرد،

آنها هرگز ما را آزاد نکردند. آنها زنجیر از دور گردنمان برداشتند و دور پاهایمان بستند.

مساله ی اساسی به باور نویسنده این است که زمانی که بحث به جزییات سازوکار اقتصادی می رسید واکنش عمومی این بود که “این مسایل خیلی پیچیده است” اما اگر بحثی نظیر “زمین برای همه” مطرح می شد همه تصور می کردند که درک درستی از این خواسته دارند و بنابراین برای آن می جنگیدند. برای اطلاعات بیشتر فصل ده کتاب “دکترین شوک” را بخوانید: “تولد دمکراسی در زنجیر”.

24_8710041354_l600s.jpg

این مقدمه ی طولانی را حالا کنار این عکس بگذارید. لگد که هیچ، عکس جرج بوش را با آرپی جی هم که دود کنی و به هوا بفرستی، سیاستمدار، اگر سیاستمدار باشد، سودش را می برد. البته به هوا پریدن برای تخلیه ی آدرنالین بدک نیست.

البته این همه با فرض این است که جمهوری اسلامی اساسا از حضور “آمریکای جنایتکار” شکایتی دارد.

منبع عکس: فارس