یک ادغام دیگر از “موسیقی هفته” و “نامه ی وارده” باز هم از آلبوم “۲۴ ساعت” ِ “بهرام” (قبلا موسیقی وارده: افسوس – بهرام و موسیقی وارده: اینجا ایران ه را داشتیم). اگر شما هم مطلبی نوشتید اما وبلاگ ندارید یا به هر دلیل مطلب رو نمی خواهید در وبلاگتون بگذارید، نوشته/عکس/ویدئوتان (یا هر چیز دیگری) را بفرستید به arash@kamangir.net. واضح ه که استانداردهای وبلاگ نویسی رو در این کار لحاظ خواهیم کرد.

محمد عزیز “خیابون” از “۲۴ ساعت” رو فرستاده و نوشته،

این یک آهنگ دیگه از آلبوم بیست و چهارساعت بهرام…

همونطور که آسمان و زمین و دریا و … توی ادبیات کهن فارسی هر کدوم نماد بودن، خیابون هم توی رپ فارسی یک نماد به حساب میآد. نمادی از جامعه ی جوونها یا دست کم، اون دسته ایشون که خواستار تحول و بهبود هستن. و میشه گفت یک مجاز از جزء به کل… توی این آهنگ بهرام به وضعیتی که برای “خیابون” ایجاد شده اعتراض میکنه. مسائلی مثل توهین، نادیده گرفته شدن، و حتی “کم شدن”

از طرف دیگه، بهرام نگاه انتقادی ای داره به جماعتی که بیرون از “خیابون” ایستادن و در موردش نظر میدن. اصولا بهرام یکی از خواننده هاییه که نسبت به رفتاری که جامعه با سبک رپ دارن اعتراض داره. این آهنگ هم میتونه یکی دیگه از همین اعتراض ها باشه. جایی که بهرام خوندن رو به رزم تشبیه میکنه، و از اینکه ازش میخوان دست از این رزم بکشه، گله میکنه

اما این شعر، از نظر ادبیات هم حرفهای زیادی برای گفتن داره و انواع آرایه ها توش به کار گرفته شده که قدرت قلم رو میرسونه

بیت اولش به نظر من یکی از بهترین جمله های تاریخ رپ فارسه. “کف آسفالت صافه ولی ترک داره، مثل دل منه که غما رو یدک داره” وقتی این بیت رو با یک استاد ادبیات فارسی در میون گزاشتم، اقرار کرد که آرایه ی تشبیهش اگه بی نظیر نباشه کم نظیره. مخصوصا اینکه فقط برای ساختن قافیه نیست و مقدمه ای بسیار عالی برای کل شعر هم یه حساب میآد

خیابون

کف اسفالت صافه ولی ترک داره ، مثل دل منه که غمارو یدک داره

اینجا قوانینی داره که بی تبصرس ، نگاها شلیک میشه بهت از غرض

ممکنه ارزوهات توی حباب بمونن ، تاوقتی سنگ قبرتو با گلاب بشورن

اینجا غریب نوازن به طرز فجیعی ، اگه تک بپری میگیرتت ترس عجیبی

مهمترین چیز اینه تو باید زنده بمونی ، ولی ما اون گوشه واسادیم و تشنه به خونیم

سعی کن سرت پایین باشه راه و صاف بری ، چون لاشخوره پشت سرت منتظره گاف بدی

بزار قلم بچرخه بخونه هنجره ، خیابون مثل یه خونس بدون پنجره

وقتی وارد شدی نگاهی به بیرون نداری ، پس یاد بگیر که بمونه سنگ دلت

داره بازم میگذره همه لحظه های من توی خیابون

اگه مثه مایی از جنس مایی پس بیا توش

همین بوده قبلم همینم می مونه تا ابد زندگی

یعنی بمونیم تا بمیریم ما توی خیابون

میدونی تعبیر میشه اینجا تفریح به چی؟ این که برد قمارو به طرف تبریک بگی

واسه پول تب داری ولی کو دوای تبت ، فقط هول میدی بیرون کمی دود از لای لبت

که بیخیال باشی زمان بگذره بیشتر ، اوج خندت میشه یکسره نیشخند

یهو یکی میاد میگه خنجر پشتمه ، رو صورتش جای پنج انگشتمه

همه چی میریزه به هم رسمش اینه ، بی توجه به این که یارو دستش چیه

اگه به ماها بندازن یه نظر همه ، میبینن تو جمعمون هر روز یه نفر کمه

این هستو رسمه پسته نسله منه نگو ، بس کن رزمو از خود دست به قمه باز

منو میبینی و میگی چه بی رحمی تو ، تا نباشی تو جمع ما نمیفهمی خوب

داره بازم میگذره همه لحظه های من توی خیابون

اگه مثه مایی از جنس مایی پس بیا توش

همین بوده قبلم همینم می مونه تا ابد زندگی

یعنی بمونیم تا بمیریم ما توی خیابون

دل خوشه به قدم زدن زیر نم نم بارون ، شاید بتونه بشوره یه کم از دغدغه هامون

چون که زندگی نه به بار نه به دار وقتی که ، دورو ورت نه حصاره نه صدای فردی که

بگه برو جلو من پشت واسادم ، پس زنده میمونم اگه خوش شانس باشم

تا چشم زدیم ما دیدیم که حبل شدیم ، جای ننه بابا اسفالت و بغل کنیم

من بچه ی خیابونا نیستم ولی ، خیابونا بچه منو نیست کمترین

احتمالی که من بچمو ترک کنم ، تو تو اشتباهی هر شبو سر کنم

به همین رسم اشنا با سنت قدیم ، که خیابون داره رو قلم قدرت عجیب

عادت میکنی وقتی که هرشب توش پا بزاری ، اسم ماها تاابد میمونه روش یادگاری

داره بازم میگذره همه لحظه های من توی خیابون

اگه مثه مایی از جنس مایی پس بیا توش

همین بوده قبلم همینم می مونه تا ابد زندگی

یعنی بمونیم تا بمیریم ما توی خیابون