تویتر، فرندفید، خوراک، شبکه های اجتماعی، اینها فقط اسباب بازیهای یک عده وبلاگ نویس ِ شیفته ی تکنولوژی نیستند.

امروز با دوستان ِ یکی از سایتهای تحلیلی ِ فارسی گپ می زدیم. وقتی گفتند که سایتشان خوراک ندارد بدون اختیار گفتم “این که خیلی بده!” و البته بعد پشیمان شدم از این انتقاد ِ علنی و شاید برخورنده. آنجا هم گفتم، و در این مقاله هم: وبلاگ نویس عهد دقیانوس نباش!، که اگر از ابزار ِ جدید استفاده نکنی در هجوم منابع خبری و وبلاگها نمی توانی دوام بیاوری. کسی حوصله ندارد صدها وبلاگ و وبسایت را روزی یکبار مرور کند برای اینکه محتوای جدید در آنها بیابد. زمانی که یک وبلاگ فقط یک url بود هم مدتهاست تمام شده است.

نمونه ی انتخابات ِ آتی کانادا را در نظر بگیرید. حزب NDP آگهی هایش علیه محافظه کاران ِ بر سریر قدرت را در Digg می گذارد و اکانت ِ فرندفید و توییتر دارد. لذت می برید؟ حتی فرندفید ِ نونهال و نه فقط فلیکر و فیسبوک. آیا جک لیتون Jack Layton رهبر حزب NDP تصور می کند جمع زیادی از رای دهندگان اهل تویتر هستند؟ واضح است که اینطور نیست. بخش عمده ی رای دهندگان ِ کانادایی در وینیپگ که من می شناسم حداکثر تا مای اسپیس پیش می روند و وبلاگ برایشان یعنی یک موجودیت مشکوک که آدمهای عجیب ممکن است راه بیاندازند. سیاستمدار کانادایی اما می داند که حضور داشتن در فضای آنلاین یعنی لینک گرفتن از این وبلاگ و آن وبلاگ. سوال اساسا این است که چرا باید این کار، که اتفاقا خرجی هم ندارد، را انجام ندهد. و البته این “باحالی” را هم از دست بدهد که سیاستمدار مستقیما به رای دهنده ها بگوید،

چه خبر بود کینگسوی ِ ونکوور این هفته ی آخری!

پی نوشت به جناب خوابگرد که خوراکش در صفحه قید نشده (برای کشف توسط خوراک خوان) و باید بروی تا پایین صفحه تا پیدایش کنی.