عکس روز: دو رییس جمهور ِ خیلی مردمی
توسط کمانگیر در روز ۱۳ شهریور ۱۳۸۷شهریور ۱۳
اوا مورالس، رییس جمهور کاتولیک ِ بولیوی، از آن سر دنیا می آید تهران و در معیت دکتر احمدی نژاد می رود میهمانی افطار با ایتام. و البته واضح است که داستان سمبلیک است، اشاعه ی فرهنگ ناب اسلامی و از این دست. کاری هم ندارم که من یکی حداقل به یاد ندارم احمدی نژاد در یک مراسم مذهبی مسیحیان در کشور دیگری شرکت کرده باشد (بفرمایید اگر کرده). از دید ِ آن کودک ِ خرد ِ پدر از دست داده نگاه می کنم. این کار آیا قرار است شرایط ِ زندگی او را در مجموع بهتر کند؟ آیا یتیم ِ ایرانی از یتیم ِ کانادایی، برای مثال، راحت تر زندگی می کند؟ اگر نه، آیا یتیم ِ کانادایی از غذا خوردن با نخست وزیر کاناداست که وضعیتش بهتر شده؟ اگر نه، این بچه ها لابد وسیله ی ارضای حس ِ مردمی بودن دو رییس جمهور هستند.
مرتبط: ویدئوبلاگی در باب نقش گریه در سیاست آمریکا (شبه پاسخی به کمانگیر)
عکس از فارس
انتخابات بعدی رای لازم دارد!
ولی اگه افطاری نون و خرما می خوردن تاثیرش بیشتر بودا :دی
وای از این جاعت دو پا ی هزار چهره ی تشنه قدرت که بعضی از اونها دارای سمت لشکری و کشوری اند
بنظرم بعضی وقتها عکس ,نقش یه فیلم رو بازی میکنه. این عکسم یکیشه.
خاک بر سرشون کنن
حداقل در این تبادل فرهنگی در ازای اون قیمه ی مفتی که به این مردیکه ی سرخ پوست می دن نمی کنن چهارتا رقاص درست و حسابی از مملکت اش بردارن بیارن به جوون های ما رقص های امریکای لاتین رو یاد بده.
تصور کن احمدی نژاد رو در حال سالسا رقصیدن.
البته زرشک پلو با مرغ بلع فرموده بودند و نه قیمه. خوب، تصور کن احمدی نژاد را در حال لامبادا!
بیچاره مترجمه.
بیچاره این مورالس بلد هم نیست بشینه روی زمین.
خوشم اومد ! ساده و روان نوشتی. فقط چند سوال و پاسخ هایش را آنها که بخواهند بدانند، می دانند.
چندش آور و تهوع آوره این کارها .
حرکت قشنگی بود. احمدی نژاد از این جهتها خیلی آدم باهوشیه. گاهی لازم نیست که وضع زندگی افراد رو بهبود ببخشی (که اگه ببخشی چه عالی)، گاهی لازمه که نشون بدی، شرایطشون رو می فهمی و کنارشونی، همین.
کمانگیر: گاهی.
آقا شرمنده هی تبلیغات خودم رو می کنم. این عکس من رو یاد «نیم متر پایین تر» خودم انداخت. امروز نظرم کمی تغییر کرده. یعنی می گم شاید بشه نشسته هم پیشرفت کرد. به شرطی «پیشرفت» تعریف بشه و ارزش پیدا کنه:
http://blog.nim.ir/?p=722
کمانگیر: خوب کاری می کنی رفیق.
و البته اون بچه ها همیشه چفیه به گردن می اندازن
AHSAAAAAAAAAAAAAAAAANT
اونایی که با این تبادل فرهنگی مخالفند غربزده اند. چرا؟ و واقعا چرا؟ بهتر نبود به جای این خرده گیری ها پیشنهاد کنیم سر چهارراه ها هم جوجه با ماست موسیر به امت بدهند؟ آن هم با نوشابه ایرانی ذایقه ایرانی؟
به گمانم آن پسرک یتیم کانادایی هم خوشحال می شد اگر نخست وزیر کانادا برای صرف بوقلمون به منزل آنها می رفت.