اصطلاح "آدم دوشخصیتی" رو که می شنویم یاد آدمهایی با موهای ژولیده می افتیم که دارن می خندن و دو دقبقه بعد زار زار گریه می کنن. شکی نیست که گونه ای از دوشخصیتی ها رو می بندن به تخت و آمپولهای بزرگ در باسنشون خالی می کنند. اما گونه ای از این بیماران روانی هم هستن که صاف صاف راه می رن و ملت حتی تحویلشون هم می گیرن. آیا شما دو شخصیتی هستید؟ بگذار این جوری بپرسم، آیا شما وبلاگ می نویسید؟ اگر بله، آیا شما یک شغل کاملا بی ربط به وبلاگتون هم دارید؟ در اینصورت شما یا دوشخصیتی هسنید یا آماده دچار شدن به این بیماری هستید. یک ارگان دولتی در کانادا هست برای کمک به کسانی که دچار اعتیاد به قمار هستند. جالب اینه که در تبلیغات ارگان که در سطح شهر، بخصوص در ایستگاه های اتوبوس، نصب شده اند نمی گویند "قمار نکنید". چند پوستری که من دیده ام می گویند "حدی برای قمار بگذار" یا "فکر می کنی این دفعه با دفعه های قبل فرقی می کنه؟" این رویکرد و تفاوتش با برخورد نوعی ایرانی جالب توجهه. احتمالا نمی شه به یک معتاد به هرویین گفت "کم بکش" اما اعتیاد های دیگری رو بنظرم می شه اینجوری "درمان" کرد. بهر حال نکته اینه که خیلی از چیزهای اعتیاد آور بدلیل لذت آور بودنشان آدمها را معتاد می کنند. دلیلی داره که اگر معتاد چیزی شدیم خودمان رو تماما ازش محروم کنیم؟ (پوستر بالا مال نهاد مشابهی ه در کشور دیگری) اگر شما به وبلاگ نویسی معتاد شده اید، که من شده ام، و اگر به این دلیل بین زندگی "واقعی" و "مجازی" سرگردانید، و از هر دو رانده، نا امید نباشید! این پلاگین را نصب کنید (بوضوح شما فایرفاکس استفاده می کنید اگر این قدر آدم خوره ای هستید). حدی که من گذاشتم روزی یک ساعت ه. دقت کنید که وقتی استفاده "واقعی" از اینترنت می کنید روی ساعت پایین پنجره تقه ای بزنید تا زمان وبلاگ بازی تان هدر مقاله سرچ کردن و این خزعبلات نشود.