این ویدئوییه از لحظات آخر محکومان به اعدام. اینجا هدف پرداختن به نفس اعدام نیست. نکته اینجا شکنجه پیش از اعدامه. بعداز اینکه لیستی خونده می شه از اونچه این آدمها انجام داده اند خبرنگار با اونها “صحبت” می کنه. بشنوید:

خبرنگار: فکر می کنی اعدام بتونه تو رو پاک کنه؟

محکوم:……نمی دونم واللا

خبرنگار: الان فکر می کنی تورو چی کشونده پای اعدام؟

محکوم: ……

خبرنگار: فکر می کنی انتهای نادانی و غفلتها چی باشه؟

محکوم: ……همینه. آخرش همینه

خبرنگار: همین چیه؟

محکوم: چوبه اعدام.

خبرنگار: الان (با تاکید) داری کجا می ری؟

محکوم: پای اعدام

خبرنگار: پای اعدام. چقدر مواد ازت گرفتن؟

محکوم: مواد به نام ….ِ

خبرنگار: (می پرد وسط حرف محکوم) نگو! چقدر گرفتن؟

محکوم: ۶۲ کیلو.

خبرنگار: ۶۲ کیلو چی؟ مرفین؟

محکوم: به نام دارو

خبرنگار: آخر قاچاق مواد مخدر کجائه فکر می کنی؟

محکوم: هیچ جا.

خبرنگار: هیچ جا یعنی چی؟ قشنگ توضیح بده. الان خیلی چیزها اینجا هست.

محکوم: والا می دونیم که عاقبت نداره. آخری بی خانمانیه.

خبرنگار: چوبه دار. درسته؟

خبرنگار: چند دقیقه بیشتر نمونده که شما بری پای چوبه دار.

محکوم: دیگه صحبتی ندارم (ساکت می شود)

خبرنگار: آخرش اینجا بود دیگه. درسته.

محکوم: بله.

دوست دارم بدونم چنین خبرنگارهای شجاعی، که یک محکوم به اعدام رو به صلابه می کشه و بهشون یادآوری می کنه دارن می رن پای چوبه اعدام، در کنفرانس های مطبوعاتی رییس جمهور یا در “دیدارهای مردمی” رهبر کجا هستند؟ زور رسانه فقط به اعدامی ها می رسه؟ چه کسی به این خبرنگار این حق رو داده که در دقیقه های آخر این آدمها محاکمه شون کنه؟