یکی از بخشهای مهم ِ زندگی در کانادا برای من یاد گرفتن “ادب رفتاری” ه. در فرهنگ ایرانی تعارف و “خواهش می کنم” و “شما بفرمایید” زیاد هست اما چیز دیگری (عمیق تری؟) اینجا در رفتار آدمها هست که بشدت لذت می برم ازش.

مثال می زنم. دیروز در جمع دوستانه ای صحبت ِ ورزش کردن و وزن کم کردن بود. این جمع متشکل بود از من، آزاده، یک دوست هندی، یک دوست بنگلادشی (که انگلیسی زبان اولش ه) و یک دختر کانادایی. داشتیم برنامه می ریختیم. دوست بنگلادشی می گفت خیلی مهم نیست چقدر ورزش می ریم، مهم اینه که چقدر چربی کم می کنیم و ماهیچه می سازیم. ادعا می کرد روشی هست برای سنجش میزان چربی زیر پوست از طریق یک کار نیشگون مانند. دختر کانادایی باور نمی کرد و از دوست بنگلادشی خواست که بهش نشون بده. دوست بنگلادشی دستش رو نزدیک کرد به بازوی دوست کانادایی و گفت “May I?” (اجازه دارم؟)

نکته جالب برای من اینه که وقتی کسی به تو تنه می زنه و ازت عذر می خواد، تو هم لذت می بری اگر تنه زدی عذر بخوای.