کمانگیر

۱۷ اسفند ۱۳۸۸ | دسته: روزانه

اول) اگر بپذیریم که نظریه ی فرگشت لااقل بطور کلی درست است، چیزی مثل «من عرف نفسه فقد عرف ربه» را می شود در چهارچوب فکر امروزی و با تعریف جدیدتری از «نفس» و «رب» معنی کرد. این یعنی آدم، بعنوان یک ساختار بیولوژیکی، در چندهزار سال اخیر تغییر قابل توجهی نکرده است و بنابراین جمله ای که آدم ِ ۱۴۰۰ سال پیش گفته است هنوز برای آدم امروز با معنی است. این را مثلا مقایسه کن با ذهنیتی که یک دایناسور داشته است و من و تو نمی توانیم حتی آن را تصور کنیم.

دوم) آدم گاهی می رود پیش آدم دیگری برای اینکه چیزی ازش بگیرد تا بتواند خوشحال بشود. این را مقایسه کن با ماشین که اساسا خوشحال نمی شود و گربه که وقتی خوشحال نیست چنگ می زند و ونگ می زد و من و تو باید برویم سرحالش بیاوریم. اینکه آدم خودش با پای خودش می رود قرص ضدافسردگی می خرد، یک تعبیرش این است که می دانیم که هستیم و می دانیم که یک سرمان به یک چیزی وصل است که با قرص ضدافسردگی می شود کیفش را کوک کرد. الکل و چلوکباب و سیگار هم یک مصرفشان همین خوشحال کردن آن من ِ دیگر است که نه گربه داردش و نه ماشین.

سوم) دوست دارم درست در آن لحظه ای که شادی از آن وسط فواره می زند بیرون، سرم را بکنم تو و تماشا کنم. نشسته ای، خوبی، اما معمولی هستی. بعد ناگهان چیزی می شود، یک تلفن که خبر خوبی بهت می دهد، بوی بهار که از پنجره می آید، یا یک لیوان چای داغ که فرو می بری، و بعد موج شادی می آید و تکانت می دهد. من عاشق نشستن و تماشا کردن این لحظه هستم.

۵ نظر بخوان!